Tymczasem musiał skupić uwagę na kierunku zachodnim, gdzie niebezpiecznie wzmocniły się pobite na wskroś niego plemiona Najmanów także Merkitów, które wobec wodzą najmańskiego następcy tronu Güczülüka, opanowały Chanat Karakitanów. Należy tutaj podkreślić, że o w jakim stopniu do wojny z Chinami doszło z inicjatywy Mongołów (co było kontynuacją wielowiekowych konfliktów wśród Chinami oraz Wielkim Stepem), o tyle do wnętrza konflikty na zachodzie został wciągnięty przypuszczalnie przeciwnie własnej woli. W 1216 roku syn pierworodny syn Czyngis-chana Dżoczi powstrzymał rajd Merkitów, po czym ruszył zbyt nimi w środku ściganie oraz rozbił ich powyżej rzeką Irgiz, gdzie z nieznanych powodów został zaatakowany na wskroś władcę Chorezmu Mohameda, Dżoczi odparł napad dodatkowo wycofał się społem ze swoim oddziałem do Mongolii. Według innych źródeł, bitwę wygrali Chorezmijczycy, odpierając tym samym, pierwszą próbę mongolskiego ataku[6]. Dwa lata po pewnym czasie Karakitanowie także Najmanowie Güczülüka zaatakowali sprzymierzone z Mongołami miasto Ałmałyk, którego zwierzchnik ożeniony był z wnuczką Czyngis-chana. Chan od razu zorganizował wyprawę ratunkową. Na wieść o zbliżaniu się Mongołów, poniżej wodzą Dżebego, wojsko Güczülüka rozpadła się, natomiast Karakitanowie bez walki przystali do Imperium Mongolskiego. Wyprawa ta została odebrana w charakterze wyzwolenie na wskroś muzułmańską wymiary ludności chanatu karakitańskiego, która była prześladowana wskroś Güczülüka.