Sytuacja zmieniła się wewnątrz roku 1201 kiedy powstała, skierowana przeciwko Czyngis-chanowi dodatkowo Ong-chanowi, przymierze plemion mongolskich, tatarskich również najmnańskich. Obrała płeć piękna swoim wodzem Dżamukę, nadając mu tytuł Gurchana[5]: chana powszechnego. Koalicja ta rozpada się jednak wprzódy w trakcie pierwszej bitwy wobec Köjten, nie zatrzymało to ale wojny. Tym razem, wszystkie strony konfliktu: Najmanowie, Dżamuka, oraz Czyngis-chan, dążyły do ostatecznego rozstrzygnięcia. Po bitwie Czyngis-chan ruszył wewnątrz pogoń zbytnio Tajczutami, których rozbił także przyłączył do swojej ordy, i Ong-chan - zbyt Dżamuką. Nic nie wiadomo o rezultatach tego drugiego pościgu, jednak rok kalendarzowy następnie Dżamuka stał się ważnym doradcą Ong-chana. W tym samym roku Czyngis-chan odparł napad Merkitów wewnątrz miejscowości Tersüt. Jesienią 1202 roku poniżej Dałan Nemürges pokonał Tatarów. Po tej bitwie wydał nakaz ścięcia wszystkich jeńców, do góry osi wozu. Następnie u boku Ong-chana pokonał Najmanów ponad jeziorem Kisził Basz (dziś Baga-nur), natomiast poprzednio następnym starciem z nimi Ong-chan poniżej wpływem Dżamuki zerwał konsorcjum z Czyngis-chanem. Ong-chan ścigany wskroś Najmanów musiał przyzwać Temudżina na pomoc. Tym wszystkiego nie był wcześniej równorzędnym sojusznikiem oraz do wnętrza zamian zbytnio ratunek, musiał wydziedziczyć swojego syna oraz potwierdzić Czyngis-chana swoim spadkobiercą. Czyngis-chan starał się wtedy o stan małżeński swojego najstarszego syna Dżocziegoa z córką Ong-chana, której mu toż w pierwszej chwili odmówiono. Usynowienie Czyngis-chana wzmocniło pozycję Dżamuki, który namówił syna To'oriła - Nikła Sengüma do buntu, oraz następnie, mając poplecznictwo kereickich możnych, zmusił Ong-chana do zerwania sojuszu. Początkowo Kereici zamierzali zabić na śmierć Czyngis-chana podstępem. Wiosną 1203 roku, zgodzili się na zawarcie związku małżeńskiego Dżocziego plus córki Ong-chana dodatkowo zaprosili Temudżina na przyjmowanie zaręczynowe. Ten wyruszył na nie z zaledwie 10 ludźmi, owszem przestrzeżony do wnętrza drodze wskroś Mönglika zawrócił oraz po uniknięciu kolejnej pułapki zaczął brać nogi za pas zbierając równolegle armię. Po kilku dniach pogoni, przegrał z Kereitami dowodzonymi być może na wskroś Dżamukę wobec Kałakałdżit-elet, aliści za sprawą tej bitwie udało mu się uciec. Wedle Tajnej historii Czyngis-chan pył po tej bitwie zaledwie 2600 żołnierzy (Raszyd al-Din podaje liczbę 4600). Przez pół roku toczył rokowania pokojowe z Ong-chnem, którego do wnętrza międzyczasie opuścił Dżamuka, aby jesienią tego samego roku naskoczyć na jego ugrupowanie również zbić go, zmuszając do samotnej ucieczki, w ciągu której Ong-chan zginął, Kereici zaś zostali włączeni do ordy zwycięzcy. W roku 1204, na stokach góry Kun, pokonał Najmanów plus walczącego u ich boku Dżamukę. Dopiero po tym zwycięstwie, większość mongolskich stronników Dżamuki przeszła na stronę Czyngis-chana. Jesienią tego samego roku poniżej Karadał Hudża'ur pokonał Merkitów oraz włączył większość z nich do swojej ordy. Rok później, do wnętrza bitwie powyżej Irtyszem, pokonał połączone siły niedobitków Najmanów plus Merkitów, po czym skazał na śmierć, zdradzonego wskroś własnych żołnierzy, Dżamukę. Walki lat 1201-1206 wszystkie strony postrzegały w charakterze wojnę domową. Mimo, że nie wszystkie zaangażowane w środku nią plemiona wcześniejszy prawie że spokrewnione (Najmanowie, to plemię turecki końcówka plemion była pochodzenia mongolskiego) tudzież niektóre dzieliła wielopokoleniowa zawiść (np. Mongołów również Tatarów), to wszystkie uznawały, że ludy zamieszkujące stepy, stanowią, innymi słowy też przynajmniej, powinny ustanawiać jeden układ polityczny.