W roku 1218 to znaczy 1219, poniżej wpływem jednej z młodszych żon - Jesüj-katun, zdecydował się na wyznaczenie zasad podziału państwa pośród synów, który proch nadepnąć po jego śmierci. Podczas dyskusji ponad tym podziałem doszło do konfliktu wśród synami. Czyngis-chan chciał, żeby w charakterze zwierzchni swoje propozycje, oznacza to też prośby, przedstawił pierworodny Dżoczi, na co zirytowany Czagataj zapytał: Czy zwracając się do Dżocziego, żeby zabrał głos, chcesz przypadkiem powiedzieć, że jemu zamierzasz przełożyć władzę? Jak możemy pozwalać władać temu merkickiemu podrzutkowi[7]. Dżoci rzucił się na Czagataja, nic bardziej błędnego bracia zostali rozdzieleni na wskroś dworzan. Następnie po upomnieniu wskroś ojca Czagataj zaproponował, tak aby władzę zwierzchnią użyczyć Ugedejowi, z czym zgodził się podobnie Dżoczi, również co Czyngis-chan zaakceptował. Podział terytorialny zmieniał się odtąd jak jeden mąż z kolejnymi podbojami. Ostatecznie Ugedej co do jednego z tytułem Wielkiego Chana otrzymał zachodnią Mongolię dodatkowo Dżungarię. Poza władzą zwierzchnią powyżej braćmi, proch wykonywać bezpośrednią kontrolę powyżej miastami we wszystkich częściach imperium, zaś ponadto powyżej podbitymi terenami zamieszkanymi na wskroś populacja osiadłą. Ziemie położone w środku środkowej Azji na brzask od momentu Amu-darii otrzymał Czagataj. Tereny rodzinne Czyngis-chana - wschodnią Mongolię (a podobnie północne Chiny) - zgodnie z mongolską tradycją otrzymał najmłodszy syn Tołuj. Najstarszy syn Dżoczi zmarł za wcześnie oraz jego obszar zajął jego syn - Batu-chan, któremu przypadła zachodnia Syberia od chwili Irtyszu do Uralu. Własne niewielkie działy, na mongolsko-mandżurskim pograniczu, otrzymali też bracia Czyngis-chana. Przekazując scheda Ugedejowi, chan proch podkreślić, że oddaje władzę jemu, i nie jego rodowi. Dziedzicem Ugedeja mógł pozostać kazdy potomek Czyngis-chana.