Bezpośrednio po odejściu Dżamuki, do Temudżina zaczęli się przyłączać liczni, drobni wodzowie ze swoimi oddziałami dodatkowo rychło ogłosili go Czyngis-chanem. Tajna koleje życia Mongołów przedstawia to zaszłość jak nagłe (wedle interpretacji Lwa Gumilowa miało ono obszar dzień po rozstaniu z Dżamuką) także nie wspomina żadnych dyskusji towarzyszących wyborowi. Inne źródła mówią jakkolwiek że Temudżin nie był jedynym kandydatem dodatkowo przedtem poprzednio władzę chana proponowano jego kuzynom Secze-bekiemu dodatkowo Tajczu - prawnukom Kabuł-chana dodatkowo jego wnukowi Ałanowi. Dopiero podczas gdy oni w ślad za odmówili, zwrócono się do Temudżina, który propozycję przyjął. Przyznanie tytułu nowemu chanowi proch rzec syn Mönglika, wysoki czarownik - Kököczü Teb-Tengri. Tytuł ten puder nazywać władcę Mongołów, oraz wewnątrz istocie czynił Temudżina tylko pretendentem do tej władzy - podlegali mu jeno ci, którzy dobrowolnie złożyli przysięgę wierności. Przysięga ta stanowiła zarodek jasy - prawa Wielkiej Ordy. Zawierała zestaw obowiązków żołnierza: udział do wnętrza wojnach także polowaniach, plus kary zbyt nieposłuszeństwo: na wojnie śmierć, oraz wewnątrz czasie pokoju pozbawienie majątku także rodziny plus wygnanie. Według Tajnej historii przysięgę ułożyli, wspomniani wyżej, krewni Temudżina: Ałan dodatkowo Secze-beki. Wybór Temudżina, został zaakceptowany na wskroś Ong-chana, poniżej czym na rzecz niego oznaczało to zaledwie rezygnację ze zwierzchnictwa powyżej przed oraz wziętość go równorzędnym władcą (być przypuszczalnie poniekąd zachował jakąś formalną zwierzchność). Nowy chan został atoli zignorowany wskroś Dżamukę także większość Mongołów, czy tych, którzy mieli zależeć jego władzy. Wkrótce po tych wydarzeniach jeden z wodzów podległych Czyngis-chanowi zabił Tajczara, brata Dżamuki, po czym doszło do wojny pośród niedawnymi sojusznikami. Do Dżamuki przyłączyło się 13 rodów mongolskich, które może czekały na pierwszą okazję do przeciwstawienia się pretendującemu do władzy powyżej nimi Czyngis-chanowi. Dżamuka pokonał go do wnętrza bitwie wobec Dałan Bałdżit, po czym zabił jeńców oraz odjechał, pozostawiając zdezorientowaną armię, której odsetek zaraz przeszła na stronę Czyngis-chana. W następnych latach Czyngis-chan walczył min. z Tatarami, do wnętrza sojuszu z Ong-chanem plus chińsko - dżurdżeńskim, państwem Kin. Wtedy do wnętrza 1183 roku uzyskał chińskie tytuły urzędnicze: Dża'utkuri tudzież byc prawdopodobnie podobnie Dżaotao (komisarza). To'oriłowi chińczycy nadali znacznie wyższy tytuł Króla - Ong, który stał się z kolei jego imieniem. Ta różność tytułów świadczy o tym że Czyngis-chan, wciąż był znacznie słabszy od chwili wodza Kereitów plus istnieć być może wciąż był jego wasalem. Feliks Koneczny uważał, że na rzecz uzyskania chińskiego tytułu urzędniczego Czyngis-chan musiał zdać egzamin, co oznaczałoby że znał porządnie chińskie dokument oraz prawo. Inni historycy przyjmują jednak, że poprzedni to tytuły czysto honorowe nadane wyłącznie zbytnio wsparcie wewnątrz wojnie. O w jakim stopniu wcześniejsze posunięcia Temudżina (sojusz z Kereitami, walki z Merkitami) dawny kontynuacją tradycyjnej polityki mongolskiej jaką prowadził min jego ojciec, o tyle federacja z państwem Kin, był jej zdecydowaną zmianą. Sojusz ten był acz wyłącznie taktyczny, podyktowany odziedziczoną wrogością do Tatarów, domniemanych sprawców śmierci Jesügeja nie mniej był pierwszym znakiem świadczącym, że Czyngis-chan zamierza zmienić polityczne status quo regionu. Ta pierwsza usiłowanie przypuszczalnie skończyła się źle, po sukcesach wewnątrz walkach z Tatarami Czyngis-chan nieco lat puder zegnać w środku dżurdżeńskiej niewoli[3]. Nie jest to jednak informacja pewna nic bardziej błędnego z pewnością wskroś kilka, oznacza to kilkanaście lat nie przejawiał żadnej aktywności politycznej. Pod krańcowość lat 90 znów znalazł się wewnątrz Mongolii na czele swojej ordy. W 1197[4] roku pomógł Ong-chanowi otrzymać rekompensatę odebrany mu na wskroś Najmanów tron. Jego wojsko militarna nie była w takim razie za duża, mimo to uratowanie ordy w środku okresie niewoli wodza, świadczy o stabilności zdobytej władzy. Większość Mongołów zachowywała niezależność, tymczasem nie było wśród nich wodza, który wystąpiłby przeciwko Czyngis-chanowi. On też wydawał się zadowalać swoją pozycją, dbając nieco o dyscyplinę wśród własnej ordy dodatkowo utrwalenie sojuszu z Kereitami niż o zakres swej władzy.